نغمه ناجور

سر به دیوار گذاشته ام.اما کاش سر به بیابان می گذاشتم.اینجا دیوارها زیادند.راحت و آسوده سر به دیوار گذاشته ام.نه...دیوار ها سرم را در میان  گرفته اند.کاش بیابانی بود که سر به آن می گذاشتم.کاش این دیوارها فرو می ریخت و بیابان می شد...حرف این دیوارها را نمی فهمم.هم کلامی با آنها برایم سخت است.حتی اگر سرم را به دیوار بگذارم و چشمهایم را ببندم که آرام گیرم.

                                                           ****

دیوارها با هم زمزمه می کنند.

سر در نمی آورم....که به بیابان بزنم...من پر از دیوارم...بیابانم ...آرزوست...

                                                       ****

سر به دیوار گذاشته ام...