تنهایی گاهی راه خودش را می گیرد و می آید وسط تمام شلوغی ها.همان جا یقه ات می کند.و تو در حالی که میخندی باید بگویی:چیزی نیست.سوء تفاهم است.حل می شود.بعد باید سر بگردانی و به قاب عکس روی دیوار نگاه کنی.مثلا که از تصویر توی قاب لذت می بری.
تنهایی اما،ول کن نیست.تنهایی گاهی به قلب می زند.گاهی از چشمهایت بیرون می آید....
آخ که اگر این لبخند های لعنتی نبودند.
------------------------------------