این روزها بار دیگر زمزمه های مربوط به انتخابات ریاست جمهوری بر سر زبان هاست.از قرار معلوم انتخابات در روز های پایانی خرداد سال ۸۸برگزار می شود.و این روزها دوباره زمزمه ها شروع شده است.آنچه تا امروز بوده بحث آمدن و نیامدن است.عبور کردن یا عبور نکردن از احمدی نژاد.آمدن یا نیامدن خاتمی.شکسته شدن سکوت میر حسین و چراغ های خاموش قالیباف٬ این روز ها بحث رایج و البته غیر رسمی محافل رسمی٬ رسانه ها و و البته کسانی است که بحث های انتخابات را پیگیر هستند.فارغ از تمام نام هایی که بر سر زبان ها است و نام هایی که هنوز علنی نشده است٬ حکایت همان حکایت همیشگی است....

چه حکایتی؟

نام ها و نان ها هنوز از سیستم انتخاباتی ما رخت بر نبسته است.هنوز انتخابات را از طریق صحبت های در گوشی٬ شایعه های رسانه ای٬ بده بستان های دقیقه نودی و در نهایت هیجان سازی کاذب در وقت های اضافه تا زمان شنیدن سوت پایان تبلیغات انتخاباتی برای کاندیداها پیش می بریم.هنوز هم تنها این نامها هستند که انتخابات را پیش می برند و شرحی از برنامه ها و برنامه ریزی ها نیست.دست کم آنچه برای مردم یعنی محور اصلی انتخابات تا روز رای گیری مشخص نمی شود نوع نگاه٬ سیاست ها و برنامه های مدون کاندیداها برای روز بعد از انتخاب شدن است.این روزها انتخابات هنوز در میان مردم جان نگرفته است چون هنوز بگو مگوها ی مربوط به آمدن یا نیامدن کاندیداها پایان نیافته و اگر هم پایان یابد تازه مرحله تخریب این و آن کاندیدا فرا می رسد.تخریبی که تجربه ثابت کرده است بیشتر بر محور شخصیت ها است و نه نقد برنامه ها.چرا که اصولا سیستم و عرف انتخاباتی ما و نگاه مردم و رسانه ها و جامعه این نیست که به دنبال برنامه ریزی و برنامه خواستن و کار تشکیلاتی باشد.

انتخابات هنوز جان نگرفته است.امروز ۱۹ اسفند است.و تا خرداد فاصله ای نیست.اما هنوز اندر خم یک کوچه ایم.

اشکالی ندارد.تا شب امتحان وقت هست.