باید دست انداخت و گلچین کرد کلمات را.

پشت دیوار شب، کلمات را گم کرده ام.جمله ها مانند خوره به جانم افتاده اند.

فعل و فاعلش را گم کرده ام.حتی نمی دانم جان را با کدام ج! می نویسند.جان بی ج شده است یا ج بی جان....

حالا باید دیوار چید رو به روی کلمات.خورشید را.عشق را.سیاست را.امید را.دیروز را.فردا را.جان را.کلمات را...که گم کرده ام.

باید چشم دواند... و دید.شاید هنوز مانده است کلمه ای که شب را به صبح برساند.شاید هنوز مانده است کلمه ای....

                                                                                    ****

پدر،بیا و دست کلمه های پسرت را بگیر.بیا و شب را به صبح برسان.پدر،بیا و عصای دست ما باش.ببخش اگر ما عصای دستت نبودیم.آخر،تو آنقدر زود رفتی که ما هنوز فرق عصای دست را با چوب الک، دولک نمی دانستیم.

بیا و ببین که حالا می دانیم، فرق درد را و دردانه را...و همین،درد را افزون می کند.

پدر،بیا و دست کلمه های پسرت را بگیر....

بیا و گونه های پسرت را ببوس...بیا که محتاج دست های زلال تو هستم.

پدر، به من تبریک بگو که هنوز مانده ام....

                                                                             ****

   ....شاید هنوز مانده است کلمه ای....