اما،نه....

بماند.

برای فردا، که باز می آیی...

اصلا....

بماند،برای دلم....

که همیشه،با توست.

حتی اگر که،نیایی. 

شعر جالبی است از وبلاگ دوست خوبم مسعود بصیری که مسعود هم از قول دیگری نقل کرده است...و توصیه کرده که بخوانیم و لذت ببریم:

شاعر:فاضل نظزی 

از باغ مي‌برند چراغاني‌ات کنند
تا کاج جشن‌هاي زمستاني‌ات کنند
پوشانده‌اند صبح تو را ابرهاي تار
تنها به اين بهانه که باراني‌ات کنند
يوسف به اين رها شدن از چاه دل مبند
اين بار مي‌برند که زنداني‌ات کنند
اي گل‌‌، گمان مکن به شب جشن مي‌روي
شايد به خاک مرده‌اي ارزاني‌ات کنند
يک نقطه بيش فرق رحيم و رجيم نيست
از نقطه‌اي بترس که شيطاني‌ات کنند
آب طلب نکرده هميشه مراد نيست
گاهي بهانه‌ايست که قرباني‌ات کنند